درباره وبلاگ
مدیر وبلاگ


سلام دوستان وبلاگ انجمن علمی دانشجویان مهندسی معدن دانشگاه بیرجند وبلاگی تخصصی و مربوط به اخبار واطلاعات روز معدنی است. شما می توانید با ارسال اخبار و اطلاعات جدید ما را در ارائه وبلاگی به روز یاری فرمایید. لطفا مطالب خود را به ایمیل hosseinzade.hassan@birjand.ac.ir ارسال کنید و همچنین خواهشمندم نظرات خود را درباره مطالب و وبلاگ بیان کنید با تشکر: مدیریت وبلاگ
آرشيو وبلاگ
صفحات وبلاگ
RSS Feed
دوشنبه ۱۳۸٩/۸/۳ :: ٥:٢٢ ‎ب.ظ ::  نويسنده : مدیر وبلاگ (علی حصاری)

ایمنی در معادن زغال سنگ ایران           

نیروی انسانی به عنوان سرمایه ای ارزشمند در مسیر توسعه ی اقتصادی کشور تلقی می گردد. تأمین و حفظ سلامت کارگران که قشر عظیمی از جامعه را تشکیل می دهند، علاوه بر اینکه یک وظیفه انسانی است، نقش کلیدی در حفظ و افزایش نیروی کار و ازدیاد سرمایه ملی دارد. این در حالی است که همه ساله تعداد زیادی از کارگران به علت حوادث مختلف محیط کاری، جان خود را از دست داده و یا دچار آسیب دیدگی های جدی می شوند.

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط مصطفی عزیزی


گاهی شرایط محیط کاری به قدری سخت است که اگر تمهیداتی در جهت مساعد نمودن محیط اعمال نگردد، نه تنها فعالیت در چنین محیطی غیر ممکن است، بلکه گاهی اوقات سلامتی و حتی حیات کارکنان را نیز تحت الشعاع قرار می دهد. علاوه بر این، سالانه مبلغ هنگفتی جهت جبران حوادث و اسیب دیدگی های محیط های کاری صرف می شود. از این رو برنامه های بهداشت شغلی، علاوه بر ارتقای سطح بهداشت کارگران، نقش مؤثری در کاهش هزینه ها و افزایش راندمان صنایع مختلف ایفا می کند.

در میان مشاغل مختلف، معدنکاری یکی از دشوارترین مشاغل محسوب می شود. کارکنان معادن به دلیل سرو کار داشتن با عوامل زیان آوری نظیر گازها، گرد و غبار، مواد شیمیایی و .... با خطرات زیادی مواجه اند. به گونه ای که صنایع معدنی در اغلب کشورها، بالاترین نرخ مرگ و میر را به خود اختصاص داده اند. در بین روش های مختلف استخراج نیز، روش های استخراج زمینی به دلیل قرار داشتن فضای کاری در اعماق زمین و احتمال خطراتی نظیر ریزش، آتش سوزی، انفجار و مسمویت های ناشی از گازهای مضر موجود در معدن، جزء پرخطر ترین فضاهای کاری طبقه بندی می شوند. در میان معادن زیرزمینی نیز، معادن زغال سنگ به دلیل تصاعد گاز زغال و خطر انفجاری که همیشه با خود به همراه دارد، در رده ی اول از لحاظ حادثه آفرینی قرار دارند.

مقصود از گاز زغال؛ گازی است که از لایه های زغال سنگ و یا سنگ های درونگر آن متصاعد  می شود. از آنجا که بیشتر این گاز (تا 99 درصد) از متان تشکیل شده است، غالباً آن را گاز متان می خوانند. گاز متان سمی نیست اما اگر مقدار آن افزایش یابد، باعث کاهش درصد اکسیژن هوا می شود. مهمترین خطر گاز زغال، انفجار آن است. زیرا این گاز در اثر حرارت به سهولت با اکسیژن هوا ترکیب می شود. عیار گاز زغال در کارگاههای استخراج و تونل های اصلی خروج هوا، یک درصد و در تونل های فرعی 5/1 درصد می باشد که بهتر است برای رعایت اصول ایمنی، عیار آن در تمام بخش ها، یک درصد منظور شود.

بر اساس آئین نامه­ی ایمنی معادن، تکنسین های گروه تهویه و مسئولان اندازه گیری گاز در معادن زغال سنگ، موظفند قبل از شروع هر نوبت کاری، در محل، حاضر شده و کارگاه­ها و محل های مشکوک را بازدید نموده و عیاز گاز زغال را به وسیله­ی دستگاه زغال سنج اندازه­گیری نمایند. در صورت بالا بودن عیار زغال از ورود کارگران به آن محل جلوگیری کرده و تحت نظر مسئول مربوطه، نسبت به افزایش میزان تهویه به منظور پایین آوردن عیار گاز تا حد مجاز اقدام نمایند. با این همه، سالانه تعداد زیادی از کارگران معادن زغال سنگ به دلیل عدم رعایت نکات ایمنی جان خود را از دست می دهند.

به دنبال حوادث تلخی که سال گدشته در معادن زغال سنگ استان کرمان رخ داد و منجر به کشته شدن بیش از 20 کارگر شد، در اولین حادثه معادن زغال سنگ در سال جاری که در معدن شماره 167 هشونی رخ داد، متأسفانه یک کارگر کشته و یک کارگر دیگر دچار گازگرفتگی شدید شد. کارشناسان علت وقوع این حادثه را تجمع گاز در معدن و ورود پیش از موعد کارگران به معدن اعلام کرده­اند.

تجربیات تلخ سال گذشته در زمینه معادن زغال سنگ و تکرار این حوادث در سال جاری، حاکی از آن است که هنوز مسئله­ی ایمنی معادن زغال سنگ جدی گرفته نشده است.

دلایل متعددی را می­توان در بروز چنین حوادث تلخی دخیل دانست. شاید یکی از عوامل که مستقیماً در این امر دخیل است، استفاده از روش های سنتی استخراج زغال سنگ و عدم استفاده از روش های نوین و تکنولوژی به روز در این زمینه باشد.

از سوی دیگر، برخی از کارشناسان معتقدند با واگذاری برخی از این معادن به بخش خصوصی، نظر به افت قیمت زغال سنگ در بازارهای جهانی، کارفرمایان این معادن قادر به تأمین هزینه های مربوط به ایمنی و اموزش نیروهای کارگری خود نیستند.

بخش اعظم نیروی کار معادن، کارگران ساده ای هستند که حتی از ابتدایی ترین اموزش ها برخوردار نبوده و تمام امور مربوط به معدن را به صورت تجربی فرا گرفته اند.

سازماندهی سیستم جامع آموزشی نیروی کارگری اگر چه در ابتدای امر ممکن است بسیار پر هزینه به نظر برسد، اما قطعاً این هزینه ها با کاهش میزان خطرات و خسارات ناشی از حوادث معدنی و نیز بهینه سازی عملیات، جبران خواهد شد.

البته مسائل اقتصادی یک سوی جریان است و انچه مهمتر به نظر می رسد تأمین سلامت و حیات نیروی کارگری است که بخش اعظمی از ساعات عمر خود را در محیطی در اعماق زمین به فعالیت می پردازند. بنابراین تأمین فضای کاری ایمن شاید جزء حداقل حقوق یک کارگر باشد. خواه این حوادث ناشی از سهل انگاری بخش خصوصی باشد و خواه عدم حمایت ارگان های دولتی مربوطه، نتیجه ی آن چیزی جز آسیب قشر کارگری نیست. آنچه در این بین اهمیت دارد و باید به آن پرداخته شود، آگاه سازی  و آموزش و به موازات آن تلاش بیشتر برای حفظ سلامت و تأمین ایمنی نیروی کار است.



موضوع مطلب :
 
 
نویسندگان
پیوندها
آخرین مطالب