واژه غار به حفره ای اطلاق می شود که به طور طبیعی در زیر زمین شکل گرفته باشد. مدخل حفره می تواند به حری بزرگ باشد که یک انسان به راحتی وارد آن شود و یا فقط شیاری باشد برای عبور نور باشد.
شناخته شده ترین انواع غارها آنهای است که به غازهای انحلالی معروفند. اکثر غارهای آهکی به دلیل انحلال سنگ ها به وسیله اسید ضعیف موجود در آب زیر زمینی ایجاد می شوند . با نفوذ آب زیر زمینی و آب حاوی املاح به اعماق زمین ، فضاهای حالی با انواع مختلفی از اشکال بلوری کربنات کلسیم اشغال می گردد. آب اسیدی که دارای محلول کربنات کلسیم است با عبور از بین سنگها به بی کربنات کلسیم تغییر ماهیت می دهد . این محلول اگر گاز دی اکسید کربن را از دست بدهد دوباره کربنات کلسیم آن رسوب می کند . کانی حاصل شده کلسیت است.
کانی های این محلول در مخل اتصالات ، گسل ها و بستر زمین رسوب می کنند. با گذشت زمان فضاهای خالی به حدی بزرگ می شوند که سیستمی حفره مانند را تشکیل می دهند. بعضی از انواع غارهای آهکی با اشکال زیبایی مزین شده اند که حاصل رسوب کلسیت در سقف ،دیواره و کف غار می باشند. این اشکال عبارتند از :
استالاکتیت: اشکال مخروطی توپر یا متخلخل که از سقف غار آویزان است
استالاگمیت: به صورت سنگال هایی(کنکرسیون) در زیر استالاکتیت ها ایجاد می شوند که قاعده آنها در کف غار و راس آنها به طرف سقف است.
ستون : حاصل رسیدن استالاکتیت و استالاگمیت به یکدیگر است.
مروارید غار: گلوله های سفید آهکی و یا در آب های آشفته و منقلب به صورت لایه های هم مرکز در اطراف یک واریزه در می آیند.
نوع دیگری از غار ها که به غارهای یخی موسوم هستند ، در زیر رسوبات یخچالی به وجود می آیند. در این نوع غارها نیز اشکال یخی مثل استالاکتیت و استالاگمیتها، زیبایی چشم گیری دارند.
از دیگر غارها می توان به غارهای ماگمایی ، دریایی و ماسه سنگی اشاره کرد.
غار ماگمایی : در این نوع غارها سنگ های ذوب شده از آتشفشان انفجاری ، مثل یک رودخانه جریان می یابد به تدریج سطح این روانه سرد شده و بام سنگی ایجاد می کند که هنوز ماگمای گرم در زیر آن جریان دارد. زمانی که انفجار پایان می یابد غار به صورت لوله ای تو حالی باقی می ماند. این نوع غارها می توانند به بزرگی چند تونل و یا به اندازه مجاری زهکشی باشند.
غار دریایی: در اثر برخورد مداوم امواج دریا به دیواره ی پرتگاه ساحلی غار دریایی تشکیل می گردد. این نوع غارها محلی برای زندگی ستاره های دریایی ،سیل ها و شیرهای دریایی است.
غار ماسه سنگی: غارهای کم عمقی در سطح پرتگاه ها هستند که تحت تاثیر باد و آب ایجاد می گردند.
استالاگمیت و استالاگتیت :از فرهنگ نامه جامع ویکی پدیا :(۳)
واژه استالاکتیت واژه ای یونانی است و برگرفته از مفهوم چکیدن و چکه کردن می باشد. معنای لفظی این واژه «آن چه که می چکد» می باشد. استالاکتیت نوعی رسوبات استوانه ای یا مخروطی می باشد که بر سقف یا دیواره های غار های آهکی تشکیل می شود و گاهی از آن با نام سنگ چکنده یاد می کنند. استالاکتیت ها از ته نشین شدن کلسیم کربنات و دیگر مواد معدنی، که رسوبات آب های حاوی مواد معدنی هستند تشکیل می شوند. شکل مقابل این رسوبات که در زیر استالاکتیت ها تشکیل می شود استالگمیت نامیده می شود. در صورت وجود زمان کافی استالاگمیت ها می توانند به استالاکتیت ها رسیده، و تشکیل یک ستون دهند.
هر استالاکتیت ابتدا تنها با چکیدن قطرات آب های حاوی کلسیم کربنات از سقف بوجود می آید. هنگامی که یک قطره می چکد، حلقه ای بسیار نازک از کلسیت تشکیل می دهد. با تداوم این عمل هر قطره حلقه نازک دیگری از رسوبات کلسیت از خود بر جای می گذارد. سرانجام، این حلقه ها یک حفره یا سوراخ بسیار باریک ایجاد می کنند. این سوراخ ها که قطری حدود نیم میلیمتر دارند، ممکن است بسیار طولانی باشند اما بسیار نازک و ترد می باشند. در صورتی که به نحوی راه این سوراخ بسته شود، قطرات آب از بالا به بیرون سر ریز شده، باعث ته نشین شدن مقدار بیشتری کلسیت و مخروطی تر کردن شکل استالاکتیت می شوند. قطراتی که از استالاکتیت می چکند کلسیت بیشتری در پایین ته نشین می کنند. این ته نشین ها سر انجام استالاگمیت های گرد یا مخروطی شکلی را پدید می آورند. بر خلاف استالاکتیت ها استالاگمیت ها هیچ گاه دارای سوراخی در داخل خود نمی باشند.
هر چند که ادعا شده است بلند ترین استالاکتیت شناخته شده در جهان در تالار راریتیس واقع در برزیل قرار دارد و دارای بیست متر ارتفاع می باشد، برخی از غار نوردان در هنگام جست و جو حتی با استالاکتیت های بلند تری هم مواجه شده اند.
استالاکتیت ها می توانند بر روی سقف های بتنی و ساختمان ها هم پدید آیند. هر چند که در این اماکن به نسبت محیط های دیگر استالاکتیت ها به مراتب سریع تر شکل می گیرند. استالاکتیت ها حتی بوسیله گدازه های آتشفشانی هم شکل می گیرند که البته مکانیزم شکل گیری آن ها بسیار متفاوت است.
استالاگمیت نوع دیگری از رسوبات ستونی شکل است که بر کف غار های آهکی شکل می گیرد و دلیل بوجود آمدن آن چکیدن قطرات حاوی مقدار زیادی مواد معدنی محلول و ته نشین شدن و رسوب کردن کلسیم کربنات است.
در هنگام بازدید از غارهای حاوی استالاکتیت ها و استالاگمیت ها از بازدید کنندگان درخواست می شود به دیواره ها و سنگ ها دست نزنند. دلیل این موضوع به طور کلی ادامه داشتن رشد تشکیل سنگ ها و استالاکتیت هاست. نیز، از ان جا که شکل گرفتن سنگ ها به دلیل رسوب مواد معدنی محلول در آب بر سنگ های قدیمی می باشد، لذا دست زدن به سنگ ها باعث تخریب بستر رسوب گذاری و از بین رفتن رشد طبیعی آن ها می شود.
راه های زیادی برای بخاطر سپردن این که کدام یک از استالاکتیت یا استالاگمیت بر سقف ها و کدام یک بر کف پدید می آیند وجود دارد که چند نمونه از آن ها در زیر بیان شده است.
استالاکتیت (StalaCtite) دارای حرف C می باشد که از سقف (Ceiling) می آید.
استالاگمیت (StalaGmite) دارای حرف G می باشد که از زمین (Ground) می آید.
حرف T در استالاکتیت بیان گر آویزان شدن چیزی از سقف است.
حرف M در استالاگمیت یادآور وجود چیزی از زمین است
